Wat heeft bol.com met online leren te maken?

Er was geen plek meer vrij, mensen waren enorm verrast en je voelde een golf van inspiratie door de zaal heen gaan. Daarom doe ik graag ook verslag van de sessie die wij vanuit TinQwise zelf gaven: ‘Wat heeft bol.com Lees meer...

Marcel de Leeuwe, Hans de Zwart: Self Organised Learning

Self Organised Learning, Do It Yourself Learning, Het Nieuwe Leren... Hoe we het ook noemen, we gaan er veel over horen in deze sessie. We gaan het zelfs zelf ervaren. "Maar vooral," zegt Hans de Zwart, "we gaan niet vertellen Lees meer...

Claire Boonstra: Van niet naar wel

Claire Boonstra heeft als laatste keynote iedereen in de zaal anders naar de wereld, het bedrijfsleven en leerprocessen laten kijken. De ene positieve tweet na de andere kwam voorbij via #ele13. Ook zorgde haar verhaal voor goede discussies. Volop reuring Lees meer...

Dale Stephens: New education please!

"The end of university" is de pakkende slogan waar Dale Stephens mee begint. "Uncollege is de huidige universiteit: leren buiten het systeem om, gericht op individuals, en met behulp van workshops en come togethers in de weekenden." Hij had direct Lees meer...

ITS2012 Day 2: Serious Game Design

Around 5 PM during the 2nd day of the Intelligent Tutoring Systems Conference, prof. Bertrand Marne presented a design pattern library for mutual understanding and cooperation in serious game design. According to Marne, serious game design is about collaboration that Lees meer...

Hans de Zwart: Meten is Leren

Dag twee van het E-learning Congres begint wederom met Omar Kbiri en zijn sidekick ‘uit 5 Havo’ Alaeddine (spreek dus uit: Aladin). Hij lijkt wat beter in zijn vel te zitten en aarzelt niet meer zoals gisteren. Hij heeft ook nog een handige tip: de hashtag #ele12 volgen via onder andere Tweetdeck voorkomt dat je alleen maar spam tegenkomt over Lady Gaga en porno.

Daarna gaan ze het publiek in om wat reflecties te vragen over de eerste dag van het congres, maar daar komt niet heel veel interessants uit. Dat is ook meteen de aanleiding om voor vandaag een actievere bijdrage te vragen van het publiek.

Dan introduceren ze Hans de Zwart, Innovation Manager for Global Technologies bij Shell International. Hij begint meteen met verwachtingsmanagement: hij gaat niets concreets vertellen. 90% van het publiek zal zijn presentatie veel te conceptueel vinden… Hij zal vertellen over de toekomst en de rol van innovatie.

Alleen door te experimenteren kun je weten wat je wil, vindt Hans. Dat is de beste manier om te werken: gewoon beginnen en zien wat er raak is. Er zijn twee vormen van innovatie: eerst een medicijn maken en dan de patiënt erbij vinden, of een patiënt tegenkomen en dan het medicijn ontwikkelen. Die laatste is veel meer geaccepteerd in organisaties. Hij vindt echter dat innovatie niet altijd uit problemen voorkomt. De beste innovatie komt voort uit een idee en dan pas de oorzaak erbij zoeken. Maar… mensen zijn daar vaak te druk voor. Er is geen tijd om strategisch te denken en op een abstract niveau te innoveren. Dat doet Hans echter het liefst: scenario’s bedenken die mogelijk waar zouden kunnen worden in de toekomst. Je begint daarvoor met het in kaart brengen van twee onzekerheden op twee assen. Bijvoorbeeld: gepland, hierarchisch tegenover organisch, planmatig en data tegenover relaties. De vraag is dan: welke kant zal de toekomst uit gaan? Dat levert mogelijke scenario’s op in een kruisverband.

old boy network – in-crowd

big data – quantified self

Dan noemt hij een aantal voorbeelden van mensen die op een dergelijke manier abstract en uit persoonlijke interesse zijn gaan innoveren op het gebied van quantified self: Steve Mann (diminished reality), Gordon Bell, Stephen Wolfram (mathematica), Nicholas Felton (Felton report)…

Dan werpt hij zelf tegen: dit soort innovators zijn vaak wetenschappers en artiesten. Da’s niet erg concreet, zou je zeggen. Maar… dit soort quantified self innovaties komen nu ook steeds meer naar de consument. De Fitbit draag je bijvoorbeeld bij je en telt stappen en hoogteverschillen. Maar ook social media statistieken, badges en de Facebook timeline zijn voorbeelden van dit soort innovaties. Wakoopa houdt je online bezigheden bij en verkoopt dit als business model door naar bedrijven. En ook wordt je vaak onbewust (online) gemeten.

Hans voorspelt dat binnenkort iedereen permanent wordt gemeten. Dat het zelfs onverantwoordelijk wordt gevonden als je dat niet doet. En de volgende stap is jezelf mentaal meten. En dan komt leren om de hoek kijken.

Dan doet hij een stap terug. Want wat is leren? Wat heb je daarvoor nodig?

1. Je moet iets doen, iets wat je nog niet eerder hebt gedaan?

2. Je moet reflecteren en jezelf verbeteren.

3. Certificatie & competentie, wat erbij komt als secundair proces.

Terug naar innovatie kan dit bijvoorbeeld gekoppeld worden aan hashtag #ele12: hoe kunnen we die feed inzetten om te leren? Hoe doen we hier iets nieuws mee?

De volgende stelling: als we meer gaan weten, durven we meer. We zien onze eigen gewoonten en processen en kunnen daar dan actief mee  spelen en onszelf verbeteren. Het is een veilige manier om jezelf te verbeteren, want je hoeft alleen zelf jezelf te meten. Dat geeft dan aanleiding tot inzicht, reflectie en dan hopelijk verandering. Meten creëert een feedbackloop. Het creeert bewustzijn, bijvoorbeeld van de tijd die besteedt aan vergaderen, e-mailen, zelfs (wederom doortrekkend naar gedachten en emoties) de tijd die je besteedt aan nadenken of boos zijn.

Hans denkt verder dat we niet meer expliciet hoeven aan te tonen aan anderen dat we competent zijn. De werkelijkheid en mensen zijn te complex om te vangen in lijstjes van competenties. Door onszelf te meten kunnen we ons ook bewijzen, in plaats van het te bewijzen in een los portfolio. In de toekomst geef je je accountnaam door van belangrijke locaties op internet et voila: daar is je bewijs! We nemen dus in de toekomst afscheid van onze huidige competentiemanagement tools…

Dan gaan we naar de risico’s. Want het geschetste plaatje is natuurlijk een mooi ideaal, maar er zijn ook kanttekeningen. Het meten van jezelf kan je verlammen. Door alles wat je weet, kun je lamgeslagen raken. Ook kan de gepersonaliseerde vorm van informatie je visie vernauwen. Je kunt in een filterbubbel terechtkomen, zoals Hans die pas na zes dagen hoorde wat er was gebeurd met prins Friso. Hij leest alleen maar gepersonaliseerd nieuws… En dan is er nog de grote nachtmerrie van Big Brother. Een surveillancestaat, waarin we altijd en overal in de gaten worden gehouden. Daarvoor zijn de Big Brother Awards; dit maakt ons bewuster van het vage grijze gebied waarin we ons steeds meer bevinden.

Samengevat: meten is niet alleen weten, meten is leren. En eigenlijk is dit door alle voorbeelden helemaal niet zo conceptueel, maar al best wel concreet!

Posted on in congres, ele12

2 Reactie op Hans de Zwart: Meten is Leren

  1. Hans de Zwart

    Dank voor dit hele mooie en duidelijke verslag! Jullie hebben de kern van mijn verhaal goed te pakken genomen.

    Eén kleine toevoeging: ik denk dat je in de toekomst nog steeds moet kunnen laten zien dat je competent bent voor een bepaalde rol of taak. Dat aantonen gaat alleen niet meer via een competentiemanagement tool…

     
  2. admin

    Bedankt voor je reactie! De tekst is aangepast en wat meer genuanceerd.

     

Voeg een reactie toe